Vergelijk: Z900 vs MT-09 vs GSX-S750Z

Tekst: Vincent Burger, Ed Smits
Fotografie: Vincent Burger, Ed Smits 

De vraag der vragen

Voor velen is het dé test van het jaar en we zijn dan ook blij dat we er al redelijk vroeg een antwoord op kunnen geven: het vergelijk van de middenklasse naked bikes. En natuurlijk, daar gaan we al, is dit vergelijk niet compleet. Hoe kan het ook, vrijwel elk merk heeft zijn eigen versie, maar niet elk merk heeft een versie die in dezelfde categorie valt. Om maar meteen een open deur in te trappen: "des te groener, des te stuurt 'ie"De motoren die we nu meenemen zijn redelijk aan elkaar gewaagd, zowel qua prijs als qua prestaties. Daarmee hebben we ook direct een antwoord waarom we bijvoorbeeld de Triumph Street Triple niet hebben. Die is immers ook nieuw, toch?Klopt, maar op dit moment is daarvan slechts de RS uitvoering beschikbaar en deze staat zowel technisch als prijstechnisch op een heel ander niveau. We moeten nog even wachten voordat de basisversie beschikbaar is en dat wilden we niet… als deze er wél is, verwacht dan een nieuwe vergelijkingstest. Voor nu doen we het met deze drie: Kawasaki’s Z900, Yamaha’s MT09 en Suzuki’s, GSX-S 750, alle drie vernieuwd of zelfs helemaal nieuw.

Het is niet de meest hi tech klasse, maar er is wel veel veranderd. En het gaat nu om de volumemodellen, hier gaat het uiteindelijk om. Natuurlijk zijn de superbikes vetter en hebben Adventures en de supernakeds veel meer techniek aan boord waar we uren over kunnen doorgaan. Prima, maar uiteindelijk hebben de meeste mensen een stuk meer aardse wensen, een stuk normaler budget of is het gewoon prima en goed genoeg. In de verkoopaantallen staan dit soort motoren dan ook hoog op de lijst. Dan wil je dus heel graag weten welke nou eigenlijk ‘de beste’ is. Vandaag: de nieuwe Soes, Kawa en Yamaha.

Beginnen we meteen met een kleine voorsprong voor de Kawasaki, die nog geen week geleden al door liet schemeren de betere kaarten te hebben ten overstaan van de Suzuki. Deze keer hebben we weliswaar een andere Suzuki (hij is ineens zwart!), maar de verhoudingen blijven hetzelfde. Toch zouden we naar onze mening niet goed bezig zijn als we de motor dan maar thuis zouden laten… Ondertussen in het blauwe kamphet gaat om de verhoudingen tussen alle drie, niet eerst dit duo en dan het volgende. Wel nieuw, want daar ging het om, is de MT09. Vernieuwd zoals we weten en al was ‘ie het niet… dan was het nog steeds een serieus alternatief voor de viercilinders. Oh en weet je nog, die opmerking over logistiek? Hebben we nu dus wel opgelost, iets wat eerder nog niet lukte.

Voordeel van het voorbereidend werk van een week geleden is dat we direct in de materie kunnen duiken. Alhoewel, veel verder dan ‘we slaan de introductie mooi over’ komen we niet, want met de MT erbij zijn de kaarten bijna opnieuw geschud. Wat we al wisten is dat Yamaha meer z’n eigen weg ingeslagen is en dat is met twee zo op elkaar lijkende motoren ernaast alleen maar beter merkbaar.  Daardoor is het nogal een schok om van één van de twee anderen naar de Yamaha over te stappen of andersom: de MT09 is duidelijk een stuk hoger ingesteld, met de voeten op een heel andere locatie. Alsof je op een supermoto stapt. Maar dat gevoel blijft maar even en is ook weer niet zó extreem dat je dat zo ervaart als je alleen een MT in je garage zou hebben staan. Want dat is natuurlijk wel zo; niemand zal van de een op een andere overstappen, behalve bij een proefrit. Want eenmaal thuis wordt er besloten één motor te kopen en daarmee ben je dus de meeste verschillen kwijt. Dan is die motor van jou, is jouw kindje, daar leef je mee en daar wen je aan. Als je maar wel weet of je de juiste keuze gemaakt hebt. En daar willen wij graag mee helpen.

Nog het meest 'oer-naked' van alle drie. Doen ze goed, maar de Soes mist daardoor wel 'iets'

Helder

Of niet, als ik Ed mag geloven. “Wat een *#*fiets is die Yamaha zeg! Ik rij er net mee over het viaduct en krijg me een tankslapper, niet normaal meer!” Nou ken ik Ed en zijn rijstijl al een poosje en maak me dus nog niet echt druk, maar vraag me toch af in hoeverre de Yamaha iets in petto heeft. Kon ik bij de introductie niet al teveel van merken,
Beetje afgekeken van Kawa, de lage koplamp, maar wel vet. Leesbril overbodig bij het display

Kijk nou eens goed naar die bouw, zie je daar geen Supermotard in? 

Je moet ervan houden, die joekels van luchthappers. Onze demo zat bomvol accessoires, waaronder deze crashpadmaar toen reden we allemaal op zo’n ding en dat is toch anders. Nu gaat het over dezelfde weg, dezelfde omstandigheden en dezelfde rijder, maar slechts een andere motor en dan gaan de verschillen natuurlijk wél opvallen. Maar eenmaal onderweg met het trio vallen snel twee dingen op: de lichtvoetigheid van de Yamaha en de lijnvastheid van vooral de Kawa, met in het kielzog er kort achter de Suzuki.

Om daarmee te beginnen: de GSX-S valt op door z’n prachtig mooie stuurgedrag. Is daarin misschien zelfs de Kawasaki de baas en weet het qua beleving al helemaal te maken. Jaag ‘m in toeren en je waant je als op een supersport met z’n sportievere zitpositie en smallere en meer naar de rijder toe gebogen stuur. Wil je niet van je kneedown rijstijl af, dan is de Suzuki de meest voor de hand liggende keus. De Kawasaki is daarin iets gematigder en de Yamaha is juist bijna het tegenovergestelde. Of meer zoals Ed zegt ‘ik heb steeds de neiging m’n poot uit te steken’. Helder.

Eigenlijk niks mis mee, maar stap daarna vooral niet op een van de andere twee

Die Suzuki dus, verstaat ook het vak knallen prima, maar dat kan de Kawasaki ook en bovendien: op een snaarstrak stuk asfalt gaat alles perfect, maar komen er hobbels in het spel, dan geeft de vering van de GSX-S eerder aan dat het genoeg is dan die van de Kawasaki. Maar weten we het commentaar van een week geleden nog? Het ‘bijna teveel’ gevoel nu de motoren op Bridgestone S21  staan? Aan de temperatuur ligt het vandaag niet, maar wel is er nu een derde speler bijgekomen.. en die kan het nog net eventjes beter. Kunnen we in de fotobocht die we dit keer uitgekozen hebben prachtig soepel een rijlijn aansnijden
Mooi, maar om nou te zeggen Wow, dat net weer niet. Display is goed afleesbaar

Beetje een grijze muis in deze kleurstelling, die ook nog eens 200 euro duurder is. Snap jij dat?

Strak, maar daardoor wel erg saai, het kontje van de GSX. Wielstriping met logo is daarentegen wel weer veten perfect op de curve houden, is het op de MT net even anders: voor je uit blijven kijken, als je teveel naar de binnenkant van de bocht kijkt, volgt de motor vanzelf. Dit is wendbaar 2.0 en dat uit zich herhaaldelijk.

Nou is de Yamaha ook wel de enige die in gewicht een flink stuk lager scoort dan de andere twee, hij is zo wendbaar dat je echt moet oppassen wat je doet. Of positiever gezegd: ‘dance like a butterfly, sting like a bee’. Dat laatste gaan we iets later op door. Dat dansen dus… iets waar de MT exceltioneel goed in is en terstond de twee viercilinders naar een bijrol dirigeert. Wat zijn die dingen dan nog steeds log en lijnvast… perspectief dus. Maar het heeft ook een keerzijde en die had Ed dus al ontdekt, want dat lichtvoetige rijgedrag heeft de Yamaha ook op hogere snelheid. En dan komt de vering ook in het spel.

Boven een bepaalde snelheid begint de MT licht te slingeren in de kop waar de andere twee stug doorknallen, een gevolg van het lichte stuurgedrag. Normaal iets waarvan je zou zeggen ‘stuurdemper erop en klaar’, maar we weten wel beter en meestal is het zo dat als je aan een stuurdemper denkt, je eigenlijk gewoon je vering beter dient af te stellen, voor zover dat kan. Ach, die arme MT…. Hadden we vorige keer ook al zoveel aan te merken op de vering.. Rijd jij maar voorop, zeggen ze dan. Snap ik niet, zij hebben al meer ervaring dan ik oud bennu is het absoluut een wereld van verschil, de motor is nu in balans, maar wel zo dat voor en achter even goed zijn. Of dus even ‘niet goed’. Het is absoluut beter, maar naast de andere twee vinden we de motor nog steeds erg licht. Hier rest nog steeds niets anders dan naar een specialist voor andere veertjes te gaan.

Maar ja, de Kawasaki heeft het standaard al dik voor elkaar en dus kun je daar in eerste instantie meteen meer mee. Zelfs meer dan de Suzuki. Maar rare leestekens om appjes te verhullen… dat dan weer niet.  Oh en een stuurdemper zou het al wel kunnen doen hoor… maar een goede afstelling zal nog beter werken.

Heer en meester

Waar de Yamaha absoluut heer en meester is, zit tussen de framebalken. Vergeet de viercilinder. Serieus, vergeet alsjeblieft de viercilinder. Hoe vaak hebben we het al niet gezegd of is het in een vergelijk er uit gekomen, een andere configuratie lééft gewoon meer dan een kwartet kaboutertjes. Bovendien wordt de motor daar, zoals we nog het meest merken op de -nog het meest traditionele- Suzuki, erg dik van.
Als een roofdier dat met z'n ogen knijpt. Display is 't minst fraai van dit gezelschap

Onderin een poedel, bovenin een pitbull. Zoiets

Oog voor detail: achterlicht in de vorm van een Z. Koppelingshendel is instelbaar, top!Met z’n nieuwe frame is de Z900 al wat ranker, maar die haalt het nog niet bij de smalle Yamaha. Vindt Ed niet noodzakelijk een pluspunt, die houdt stiekem best van wat volume tussen z’n knieën om tegenaan te drukken,maar daar denken anderen dus anders over. Bovendien: lichter en slanker passen goed bij elkaar. Maar waar het echt om gaat is wat er daarbinnen gebeurt. Sting like a Bee. En dan grijpen we toch weer even terug op het vergelijk van twee weken geleden, het verschil tussen de Kawa en Suzuki. De GSX-S is daarbij de meest ouderwetse, of zoals Ed het zegt: het dichtst bij de supersport.

Qua eindvermogen scheelt het niet eens veel, maar waar de Kawa het meer en meer in het midden zoekt, houdt Suzuki het grotendeels op topvermogen. En dat is jammer, want hoewel de gil uit het blok ongeëvenaard is, kom je in de praktijk zelden boven de 10.000 toeren. De kick zit daarboven en hij zit er ook echt, maar het voelt dan ook alsof je zó asociaal hard aan het knallen bent dat je je bijna schaamt voor je haast. Terwijl je met de Z900 makkelijk even hard rijdt, maar dan meer in het middengebied. Voor je gevoel doet dat heel veel: je bent dus niet ‘aan het knallen’, want je hebt nog zoveel toeren over en je zit er gewoon rustiger op, terwijl je dus toch gewoon even hard rijdt. En dan komt de Yamaha. Alsof je met een Supermotard aan 't rijden bent, zo gemakkelijk dusDie doet het helemaal niet voor de toeren. Ze zijn er wel en je kunt er –mits je precies genoeg stuurt en er niet teveel hobbels in de weg zitten om ‘m onrustig te maken- ook net zo snel mee rijden, maar daar is het een triple voor. De troef zit ‘m juist onderin. Vanaf het groene licht heb je instant power dat er ook nog eens heel spectaculair in komt.

Voor een sprintje zou je nog haast de Suzuki nemen, de andere twee lichten het voorwiel al veel sneller hemelwaarts, wat je dus snelheid kost. En dat doet de Yamaha dan het makkelijkst en het hardst, vanuit lage toeren. Mooi dan dat er een quickshifter op zit, dan kun je tenminste doorschakelen als het zo uitkomt. Niet de allerbeste quickshifter, hij reageert nogal abrupt bij te lage toeren en werkt alleen maar beter bij hogere, maar toch: het zit er op en kan je redden. Komen we vanzelf ook bij de bak, die bij de MT ook wat vierkanter werkt dan bij de andere twee, waar merkbaar meer boter is gebruikt, óndanks de kortere inrijperiode. Dat wordt nog versterkt door de andere opbouw van de MT,
Twee keer vier en een keer drie. Strikt genomen is de Kawa met 125 pk het sterkst, maar voor je gevoel zouden de punten naar de Yammie gaan. Wat een blok...

Moeten we dit nog uitleggen?

Zeg nou zelf...

Twee maal wavedisk en twee maal radiaal. Bonuspunten voor de Soes ditmaal, minpunten voor de Kawa. Axiaal is écht niet meer van deze tijd op een Naked Sport

Twee keer fraai aluminium, een keer met rubberen insert. Let vooral op de lengte van de slijtbout van de Soes want nu is hoger ineens wel beter. Of leuker… want we zullen er niet omheen draaien: dit is gewoon dikke pret. En dat met de tractiecontrole gewoon aan. Op de koppeling een wheelie maken vindt ie niet leuk, maar mooi op het gas is goed vol te houden. Dat is dan wel weer want anders dan de Suzuki, terwijl Kawa het gewoon ouderwets zónder doet en dat dan weer zonder problemen. In de tussentijd ook nog in de stromende regen met een Z900 (en 1000, maar dat terzijde) kunnen rijden en geen moment echt moeite gehad met het gebrek aan tractiecontrole. Aan de andere kant… het is wel netjes als je met je tijd meegaat. Genoeg daarover.

Overstappen

Stappen we van de één op de ander over, dan is het verschil tussen de Kawa en Suzuki niet eens zo groot. De Kawasaki heeft absoluut de laagste zit en dat zouden we graag anders zien, maar zoveel scheelt het niet. Stap je vervolgens op de Yamaha, dan stap je echt op een ander ding. Maar dat lokt per direct zoveel grijns en baldadigheid uit dat het ‘m zomaar vergeven wordt. Lichter, wendbaarder en stouter… wie wil dat nou niet? Misschien zouden we ‘m eens naast een Hypermotard moeten zetten, dat is ergens ook een soort ‘supermoto maar dan toch net niet’. Kan nog best eens leuk worden. En dan hebben we als laatste nog het zitcomfort. WEen Supersport, maar dan zonder kuip en met een recht stuuras ik in eerste instantie overtuigd dat de Yamaha nog wel het meeste comfort zou hebben zoals allroads en sommige wel/niet supermoto’s ook, dus veel beenruimte en een natuurlijke zit versus laag met de voeten relatief hoog,daar kwam ik toch een beetje op terug toen we na een X aantal uur aan de laatste loodjes begonnen. En dan komt het aan op het zadel. Vorm en hardheid zijn beide een factor, waarbij de Yamaha toch iets door de mand valt met nét iets te smal gecombineerd met nét iets te zacht. Was het één van de twee geweest, dan was er nog niks aan de hand, maar het is de combinatie die het ‘m net niet laat winnen. De Suzuki zit wel hoger en sportiever, maar is ook net wat aan de softe kant. De Kawa daarentegen… inderdaad laag, misschien iets té, maar na deze dag twijfel ik zelfs of het hogere zadel het wel aan zou kunnen… als dat per ongeluk ook iets minder hard zou zijn. Zelfs ‘even hard’ zakt bij gebruik van meer vulling verder in…

Om nog eens ten overvloede zijn punt aan te geven sleurt Ed de andere twee nog eens over een stuk dijk dat hij zelf goed kent en wij een stuk minder, achtereenvolgens op de Kawasaki en Yamaha, waarbij het duidelijk zou moeten zijn dat de Z900 te allen tijde licht stuurt, voldoende power ook vanuit het midden heeft en zich daarbij niet laat afleiden door hobbels en oneffenheden, waar de MT09 het spoor niet kan volgen. Ten overvloede, want dat wisten we. En dan vergeet hij twee dingen: hoe onwijs goed de Yamaha werkt als de weg En dit is daar dan weer de geëvolueerde versie met anabolen vanwél goed of bekend is en hoeveel pret je elke keer op het ding hebt.

Als het op een vergelijk aankomt tussen deze drie motoren kunnen we het veel beter hebben over twee plus één. Waar zowel Kawasaki als Suzuki het aloude concept blijven prediken, neemt Yamaha overduidelijk een stap opzij en gaat z’n eigen weg. Was het een paar jaar geleden, toen alles nog op 600cc bleef hangen, een kwestie van nauwelijks merkbare verschillen of meer of minder afwerking, tegenwoordig staan de motoren in dezelfde klasse al veel verder uiteen en daar is de MT09 een heel duidelijk voorbeeld van. Met een driecilinder, een veel lager gewicht en een heel andere zithouding speelt Yamaha bijna vals. Maar dat kunnen alle overige merken ook, waardoor we dus ook keus hebben uit Britse, Italiaanse en Japanse triples, Duitse en Italiaanse twins, Oostenrijkse ééncilinders of Japanse viercilinders. Zie daar maar eens wijs uit te raken. Voorlopig weten we het wel.

De visie van Ed

Na het vergelijk tussen de Suzuki GSX-S750 en de Kawasaki Z900 was ik erg benieuwd hoe de nieuwe MT-09 zich zou houden tussen dit geweld, in wat wel eens dé belangrijkste test van het jaar zou kunnen zijn. Waar de Kawasaki en Suzuki wat sturen betreft veel overeenkomsten hebben en je in Zouden ze bij mij thuis wel definitief mogen afleveren, deze groene jongen. principe zou kunnen stellen dat de Z900 de sterkere en rijwieltechnisch betere – maar wel €900 duurdere – versie van de GSX-S750 is, is Yamaha met de MT-09 duidelijk een andere weg ingeslagen.En niet alleen omdat het de enige driecilinder in dit gezelschap is. De smalle bouw en het relatief hoge stuur geeft me meer het gevoelop een Supermotard te zitten, de MT is in dit gezelschap dan ook de enige motor waarbij ik in een bocht genegen ben om m’n poot uit te steken en de motor onder me weg te drukken.

Hoewel deze drie Japanners zich duidelijk richten op dezelfde consument hebben ze daar wel alle drie een eigen visie voor gehad. Suzuki is wat dat aangaat het concept van een middenklasse Naked Sport nog het meest trouw gebleven door vast te houden aan de cilinderinhoud van 750cc, wat de GSX-S750 strikt genomen de hooliganversie van de GSX-R750 supersport maakt. Hetzelfde blok, maar dan teruggetuned tot 114 pk en gemonteerd in een stalen diamond frame met KYB vering. En – omdat ‘t 2017 is en omdat ’t kan – uitgerust met tractie controle, die in drie standen instelbaar en uitschakelbaar is. De Kawasaki is de meest pure versie van een hooliganbike. De 948cc viercilinder is een brok pure kracht en ontbeert het aan elektronisch hulpmiddelen zoals rijmodi of tractie controle. Nu zou je dat laatste als nadeel kunnen zien, maar in alle eerlijkheid: is tractie controle bij dit soort vermogens eigenlijk niet gewoon overdreven?

Wat sturen betreft staan de GSX-S750 en de Z900 erg dicht bij elkaar, dat was al gebleken tijdens onze eerste test en dat was nu niet anders. Het enige verschil tussen de demo van Suzuki specialist De Valkenier die voor de vorige test was gebruikt en de demo van de Nederlandse importeur was dat de matzwarte Z versie als enige van Goed ding, maar beetje een grijze duif. Volgende gewoon 200cc erbij, ok?dit trio nog met de standaard uitlaat was uitgerust, waar de fiets van De Valkenier van een niet gehomologeerde Leovince einddemper was voorzien. Toch, waar ik stiekem had gehoopt dat een volledig standaard GSX-S750 bovenin een stuk stiller zou zijn klinkt er ook instandaard trim zo rond het vijfcijferige gebied enorm huil uit de airbox. Nu ben ik normaal gesproken niet vies van een beetje vet geluid, maar in dit geval is ’t een tikkie té veel van het goede.De GSX-S750 smeekt erom om flink op toeren te worden gehouden, maar het extreme inlaatgeluid maakt dat ik toch telkens weer besluit om iets eerder op te schakelen, om geen ruzie te krijgen met de buurt.

Dat is wat de Suzuki in dit gezelschap misschien nog wel het meeste nekt. Ten opzichte van de Z900 en de MT-09 mist de GSX-S750 duidelijk een middengebied, waardoor je met rollende acceleratie achterblijft. Dat maakt de GSX-S750 ook een beetje saai, een spontane lancering van het voorwiel richting luchtruim hoef je bij de GSX niet bang voor te zijn – en al helemaal niet als je tractie controle niet hebt uitgezet. In stand 1 worden wheelies meteen in de kiem gesmoord, terwijl in stand 3 de tractie controle al tijdens volle acceleratie continue ingrijpt. Dat had best iets sportiever gemogen, hoewel het wel zo is dat de tractie controle mooi subtiel ingrijpt. Het conservatieve van de GSX zie je ook terug in het design, dat het minst uitgesproken is. Nu ben ik persoonlijk van de voorkant nog wel gecharmeerd – zeker in de fraaie blauw/zwarte kleurstelling zoals in de vorige test, de achterkant oogt daarentegen echter enorm saai.

Zo conservatief, braaf en voorspelbaar als de GSX-S750 is, zo extreem, speels en wild is de MT-09 die wat dat aangaat haast elkaars spiegelbeeld zouden kunnen zijn. De MT-09 voelt duidelijk lichter dan de andere twee en dat is niet vreemd: rijklaar schelen de Soes en de Yamaha maar liefst 20 kilo en dat is veel, heel erg veel. En, zoals gezegd, dat merk je met rijden. De Yamaha is het rankst qua bouw, wat mede mogelijk is omdat ’t een driecilinder is, "Het is een nacht, die wordt bezongen in het mooiste lied." Dat is de MT in een notendopmaar door z’n vlakke vormgeving mis je wel een contactvlakom in de bocht je been tegenaan te leggen. Dát heeft de Soes op zijn beurt weer goed voor elkaar, de zit van deGSX-S750 is het meest sportief. Jammer is wel dat ‘ie ook het breedst aanvoelt, wat zeker voor beginners best lastig kan zijn.

Maar goed, de Yamaha dus. In dit gezelschap dé hooliganbike, dé fiets waar je opstapt en nog voor ’t einde van de straat al op ’t achterwiel hebt gezet. Zelfs met tractie controle in standje 1. Het blok is zó verslavend lekker en de fiets is zelfs op het krappe werk met speels gemak in elke bocht te smijten, waardoor het van meet af aan vet genieten is. De MT-09 is dat geile wijf (of vent, want sinds Temptation Island weten we dat ook vrouwen gewoon zin kunnen hebben in lekkere seks) waarvan je weet dat je een onvergetelijke nacht gaat beleven, maar waar je niet echt een serieuze relatie mee wilt. Want de ongekende funfactor heeft bij de MT-09 ook z’n keerzijde.

Zolang je de MT-09 op koppel rijdt eet ‘ie uit je hand, maar voluit accelereren resulteert zo rond de 130-135 km/u in ongekende speedwobbles. Hoe harder je de MT-09 op z’n flikker geeft, hoe meer het rijwielgedeelte begint te protesteren. De vering is beter dan het vorige model, maar nog steeds aan de slappe kant en ook de gasreactie is in de standaard modus nog steeds aan de directe kant. Wederom, beter dan z’n voorganger, maar het had wat mij betreft best iets zijdezachter mogen zijn. En dan tot slot de quickshifter, die het alleen onder vollast en boven de 5.000 toeren goed doet, maar daarbuiten je het idee geeft dat vroeg of laat de bak naar de verdommenis gaat.

De visie van Daniëlle

Vet! Wederom ben ik gevraagd om met Ed en Vincent motoren uit te proberen. Niks geleerd van mijn vorige keer zei ik alweer direct ja. In april ben ik  twee jaar in het bezit van mijn rijbewijs A dus ik ben en voel me nog steeds een beginnend bestuurder. Durf 't bijna niet te vragen, maar is 'ie er ook in het roze?Ed en Vincent hebben beide al meer ervaring dan dat ik oud ben en kijken anders tegen deze motoren aan dan ik.

Ik mocht deze dag beginnen op de Kawasaki Z900, na mijn eerdere ervaring met een Kawasaki zag ik er behoorlijk tegenop om er op te stappen. Gelukkig is de ene motor de andere niet en uiteindelijk was de Z900 mijn favoriet.  De motor voelt compact en licht maar wel stabiel. Bochten nemen en een keer het gas losdraaien ging probleemloos en ik had het naar mijn zin. De Z900 heeft ook een comfortabele zit. Baalde er ook even van dat ik moest overstappen maar dat hoort erbij. Qua uiterlijk is de Z900 ook mijn favoriet, ziet er stoer en sportief uit. Mits in het roze zou dit zomaar mijn volgende motor kunnen zijn.

De Suzuki GSX-S750 was prima toeren en ligt enorm stabiel op de weg. Bochten nemen voelt snel vertrouwd het is opstappen en gaan. Helaas moet ik wel zeggen dat deze motor verder ook niks extra’s had. Ik vond de Soes wat degelijk en traag in vergelijking met de andere. Om nog maar te zwijgen over de zere bips die ik aan de GSX-S750 heb overgehouden je voelt elk bultje in de weg, combinatie van de vering Leuk speelgoed diten het zadel naar mijn idee. Wat een ellende! Het zou met een comfortabele zit een prima motor zijn voor het woon/werkverkeer of om wat te toeren. Ik vind dit een mooie motor om te zien, wat robuust en breed maar toch sportief.

And last but not least de Yamaha MT-09. Voelt compact en licht. De MT-09  gaf mij in het begin een wat wiebelig en vervelend gevoel. Na een tijdje gereden te hebben ben ik er toch wel enthousiast over.  De MT-09 stuurt soepel en naarmate de tijd verstreek durfde ik wat meer de grenzen op te zoeken met betrekking tot bochten en snelheid. Het voelt sportief aan en dat kwam er met het rijden ook wel uit. De heren mochten stofhappen. (ok bij wijze van spreken dan) Een super leuke motor om mee te toeren, verwacht niet dat je veel van de omgeving gaat zien want het is veel leuker om hier hard op te rijden. Wat ik wel een teleurstelling vind aan de MT-09 is het goedkoop uitziende zwarte plastic rondom de kuip. Wat het uiterlijk betreft was dit de minst mooie van het gezelschap.

Conclusie

Puur op punten, sec bekeken is het duidelijk. De Kawa ‘wint’ weliswaar op weinig vlakken heel overtuigend of er is altijd wel een concurrent die ‘m evenaart, bijna evenaart of overtreft, maar tel je alles bij elkaar op dan is het wel opnieuw veruit het beste pakket. Dat hebben we eerder gezien met de Supernakeds, toen het de 1290 Super Duke was die op punten met de overwinnig vertrok. OnderschriftZo dus ook deze Z, die strikt genomen alles bijzonder goed doet, maar buiten de adrenalinekick bovenin nergens écht in uitblinkt, maar tegelijkertijd ook nergens écht teleurstelt. De Z900 stuurt licht en neutraal, heeft een verslavend eindschot dat verleidt tot gave wheelies, maar voelt tegelijkertijd vanaf de eerste meters heel erg vertrouwd aan.

Maar dat betekent niet dat de Z900 zomaar de ‘beste’ naked is. Natuurlijk kun je er nog genoeg bij op- of aanmerken als je wilt en je moet er maar van houden ook. Stel dat je genoegen neemt met een groeibriljantje, dan kun je dus ook bewust kiezen voor een van de anderen in de wetenschap dat je ‘m toch wel gaat upgraden. Dat kun je met de Z900 ook, dat ‘ie standaard zo ok is als wij ‘m vinden zegt natuurlijk helemaal niks over wat je er mee van plan bent. Wie laat zijn motor nou echt helemaal standaard? Da’s saai en je wilt er toch een beetje iets mee, in de loop der jaren. De Suzuki is in dit gezelschap het ondergeschoven kindje. OnderschriftDoet niks verkeerd en verdient dus ook beter, maar de andere twee zetten ‘m zodanig in de schaduw dat je haast zou vergeten dat hij er ook is. En dat lost ook een pimpbeurtje niet zomaar op ben ik bang. Toch is het een prima fiets en wie blauw bloed heeft kan met gerust hart doorgaan met ademhalen.

En dan is er nog de ongrijpbare factor fun. Als het mijn eigen geld zou zijn, zou ik dus kiezen voor de MT-09. Toegegeven, die heeft z’n nukken en is al een stuk lastiger prefect op z’n lijn te houden zonder af en toe een verrassende stap als er een onverwacht hobbeltje voorbij komt, maar als ik elke keer dat ik op dat ding stap zó’n enorme grijns op m’n tronie krijg, doe je iets heel erg goed. En dat télt gewoon. Zo erg dat ik al z'n ongemakken daarbij voor lief neem. Motorrijden is nou eenmaal niks van de cijfertjes en optellen, dat is iets voor je volgende leaseauto. Heb je een vakje voor je zonnebril ja of nee, dat werk. Saai. Dan ga je voorbij aan de essentie, motorrijden doe je voor je plezier. En dan krijg je een heel andere uitkomst, eentje die voor mij vandaag donkerblauw gekleurd is.

Kawasaki Z900

sterk blok, strak en neutraal sturen, goede vering, sensatie bovenin

axiale remmen, lage zit

Suzuki GSX-S750Z

pure Zoeperbaik, strak en neutraal sturen, sportieve zit

vering niet comfortabel, geen middengebied (vergeleken met de andere 2), beetje onopvallend

Yamaha MT-09

Dat blok, gooien en smijten alsof het een lieve lust is, wheelies 

tankslappers onder volle acceleratie, quickshifter, nog steeds best slap afgeveerd

Technische gegevens