Custom hotspot dragrace
Tekst en fotografie: Vincent Burger
Roadtrip
Dat willen we natuurlijk een keer zien. Twee milliseconden later schalt er “Roadtrip!” door de zaal en een plan is geboren. Want een beetje motorrijder gaat per motor. Tenzij je een nauwelijks straatlegaal project achterin je bus hebt staan, dat is ook een goed excuus. Maar dat hebben we niet, ik hoef slechts mijn camera en een verschoning mee te nemen en dat past prima in een roltas en tanktas.
Goed, het is meteen een van de meest extreme... maar hoe waanzinnig istie!? Naafbesturing en al
Niet dat je veel hoeft te sturen, maar een klein beetje kan je nog best helpen
Kom ik nog kort op terug. Glemseck, de naam spreekt tot de verbeelding, dus dat moet even goed aangepakt worden. We kennen allemaal wel sites als Bike exif, waar de meest wilde creaties dagelijks de revue passeren. Ook facebook en alle andere sites en heel veel toegespitste magazines leveren een continue stroom van motoren die te cool voor woorden zijn. En die motoren, precies die motoren, geven allemaal acte de présence. Daar verwacht ik veel van, als ik me de BMW Motorrad Days van een paar jaar geleden nog voor de geest haal. Daar stonden er maar een paar en dat was al meer dan indrukwekkend genoeg, dus kom maar op….
Toegevoegde waarde is dit jaar Affetto Ducati en de resultaten van vorig jaar. Eigenaar Leo Fleuren deed in 2017 mee in de Streetfighterklasse en wist ook zomaar even te winnen, waardoor hij automatisch werd verwacht om nu zijn titel te verdedigen. Nou blijken de Nederlanders toch wel steeds meer het evenement te hebben ontdekt, want behalve Leo rijden nog een motor van Nozem, een BMW van Van Harten en een Suzuki van Schepers motoren mee, om nog 
Nog zo'n bizarre voorkant. Eén stuk freeswerk...maar niet te beginnen over de waanzinnige H2 Revmonkee van Wrenchmonkees en Rev’It! die vorig jaar ook een flinke pot wist te breken.
Wat mailen met de organisatie maakt iets duidelijker hoe het niet werkt: je kunt blijkbaar niet op komen dagen met willekeurig welke motor en meedoen aan de sprint, zelfs niet als journalist. Omdat voor niets de zon op gaat, worden de sprints in klassen verdeeld die elk door een sponsor ‘geadopteerd’ worden. Dus als er een R NineT klasse op het programma staat, kun je er donder op zeggen dat BMW die onder haar hoede heeft. Zo zijn er verder nog streetfighters, ‘echte’ sprinters compleet met vierkante achterbanden en badkuip stroomlijnen en wordt het programma steeds ietsje opgevoerd zodat er elk moment wel wat te zien is. Verschil met vorig jaar is dat de Unlimitedklasse is verplaatst naar de zaterdag, maar dat heeft alles te maken met de weersverwachting. Maar goed, mijn motor blijft dus langs de lijn.
Ben je lekker aan het rijden, wat staat er dan ineens langs de weg?
Ligt niet aan de motor. Een mooie Z900RS Café, veel toepasselijker kan het niet. Het verhaal is bekend, wat we er van vinden ook, nu is het tijd ‘m eens wat langer aan de tand te voelen. Krap 700 kilometer snelweg lang op de heenweg, dankzij een eerdere afspraak diezelfde morgen 
Het uitzicht voor dit weekend. Tenminste, 's avonds werd het nog iets minder
Bekend blok? Technisch gezien wel, maar om te horen is het totaal anders. En dat klinkt....yum
Zelfs die standaardpijp kan makkelijk blijven zitten, helemaal prima zoen dus een verlaat vertrek. Maar goed, niks aan de hand. Kuipje erop, dus ’t moet lekker zitten. Alleen die bagage he… Die laptop en camera gaan dus echt niet in de bagagerol omdat die met een spanband op knappen aan het subframe geknoopt worden… dat vinden ze niet leuk. Totdat me te binnen schiet dat ik ook ooit, twintig jaar geleden als het niet meer is, een heuse tanktas gekocht heb. Is me vorig jaar ook goed bevallen, dus hij mag in de herhaling. Daarvoor heeft het ding stof liggen vergaren op zolder.
Vervloekt, in een hoek gesmeten en vergeten, tot nu: de lage tank en het relatief hoge stuur van de RS maken de tanktas een ideaal middel om de waardevolle spulletjes in mee te nemen en zo zal geschieden. Een route uitzetten zoals vorig jaar zal moeten wachten tot de terugweg. Maar ja, er is wel meer anders, deze keer. Toen kon ik nog aanhaken bij een stel vrienden van Leo. Stuk gezelliger. Het maakte de trip wel een stuk leuker, maar ook lang. Alleen ook aan kilometers, waardoor de heenreis uiteindelijk alsnog lang duurde. Gelukkig wel continu met prima weer. Dit jaar kan ik rekenen op invallende duisternis, wegwerkzaamheden en een bui. De motor laat zich van z’n beste kant zien en behalve een houten kont kom ik toch nog redelijk ongeschonden bij mijn logeeradres. Tja, dat zadel… daar is al meer over gezegd en na een aantal uur zitten, begint dat dus toch op te breken. Maar verder gaat ’t prima. Echt prima.
Mooie specials en bijhorende zaken
Ik ben niet voor het eerst dus ik weet hoe het werkt, maar voor een nieuwe bezoeker is het misschien handig. In de online omschrijving staat ‘Ben je met de auto, dan word je begeleid naar de parkeerplaats buiten het terrein. Ben je met de motor en wil je snel weer weg kunnen, kies dan ook die parkeerplaats. Wil je echt onderdompelen in het evenement, 
Sprinters overal... de klasse heet dan ook niet zomaar 'Sultans of Sprint'. Wel redelijk zelfverklarenddan ben je van harte welkom om door te rijden en een plaatsje op het terrein te vinden’. Interessant, want je zou toch denken dat het een enórm evenement is… dus hoe gaan ze dat in goede banen leiden? Het antwoord op die vraag krijg je vanzelf.
Het blijkt heel eenvoudig: er was geen woord gelogen. Als ik eerst de borden ‘weg afgezet voor evenement’ en vervolgens ‘parkeerplaats auto’s links’ passeer, word ik door vriendelijke medewerkers gewoon doorgelaten. Wat daarna volgt tart direct de verbeelding: over een volle kilometer (of meer, geen idee eigenlijk) passeer ik stand na stand met alleen maar mooiere specials en bijbehorende zaken. En ik ben vróeg, dus het moet nog veel drukker worden. Als ik bij een splitsing aankom vind ik het wel goed en parkeer de motor, bij rechts een enorm podium, links een stand van Indian en TW Steel en voor me een paar motoren die ik nog ken van enkele foto’s. De officiële afvaardiging van Honda en 
Hee, een Belg! Hermanus, om goed te zijn. Gespoten door Moto PeintureKawasaki ben ik dan al voorbij. Mooi plekkie voor m’n honderd procent standaardfiets en m’n Nederlandse kenteken. Direct voel ik me een hele vent, want ik heb geparkeerd bij Glemseck. Hoe simpel kan het zijn? Later wordt me uitgelegd hoe dat kan: er is wel een limiet en voorgaande twee edities is er uiteindelijk een bezoekersstop ingesteld door de politie, eenvoudig omdat het vol was. Maar het parkeerbeleid is onderdeel van die berekening en bovendien ben ik vroeg. Kan ik mee leven. ’t Motortje staat prima… tijd om eens rond te kijken.
Alsof het internet tot leven komt. Alsof elk magazine dat je het afgelopen jaar hebt gelezen, op je troon, bij de tandarts, in de salon, hier z’n inhoud naartoe heeft gestuurd. En allemaal liefst zo casual mogelijk neergezet. Je kunt er omheen lopen, je kunt ze aanraken, ze worden graag gestart en gedemonstreerd, je kunt ze nog het makkelijkst over het hoofd zien zelfs, omdat je aandacht volledig gegrepen is door een totaal ander exemplaar. Alles, maar dan ook echt alles staat hier, op de meest bescheiden wijze. Soms is er een tentje, soms niet eens. De een heeft een paar pallets meegenomen voor de ‘speciale’ exemplaren, de rest staat op straat of gewoon in het gras. En het is waanzinnig. Maar goed, dat kunnen de foto’s beter vertellen. Aan het eind van het terrein is de plek waar het uiteindelijk om gaat: de dragstrip. Gewoon de weg, met een tribune aan de ene zijkant, een parc fermé aan de kopse kant en een pak strobalen aan weerszijden, meer is het niet. Maar met die simpele middelen is het wel dé strip.
Het verschil zit 'm vaak in de details. Geen gebrek daaraan hier.....
Op welke motor zou deze sticker zitten, denk je? Hints genoeg...
Veerweg? Wat heb je daar nou aan!? Flatslides op een Guzzi vinden we gewoon een goed idee
Dit is Glemseck. En als eenmaal het programma begint, heel rustig na het middaguur, is het verder de hele middag actie. Wil je kabaal? Moet je hier eens komen kijken. De echte kanonnen kijken niet op een decibelletje meer of minder en daar profiteert het publiek van. Wie kan er ook klagen uiteindelijk... het hele terrein ligt in een dal, de dichtstbijzijnde bebouwing ligt aan de ándere kant van de heuvel.
Door het omgooien van het programma krijgen we nagenoeg direct de echte klappers, hoewel het verschil al lastig te zien is. Maar wil je sterren spotten, dan moet je ook hier zijn. Honda heeft Mick Doohan ingevlogen om een aangepaste en opgepepte CB1000R te rijden, Kawasaki zet daar een Z900RS met een paar (flinke) interne verbeteringen tegenover, gereden door Caro Fitus. De kleur is speciaal voor dit evenement, maar is zo goed geslaagd (en correct, de Z1 die er bij hoort staat er naast) dat we die hopelijk snel terugzien in de catalogus. Vorig jaar waren het Kevin Schwantz voor Suzuki en Freddie Spencer voor Honda. We zien Roland Sands, die een Indian FTR probeert de baas te blijven. Vechten met de beer, maar het lukt redelijk. Na twee keer kijken blijkt de aardige man naast me, met z’n Red Bull helm, Chris Pfeiffer te zijn. 
Ja ja, sta je daar zomaar ineens naast Caro Fitus. Wie? Zoek maar eens op, Mick...Heeft voor de gelegenheid een Harley laten bouwen met véél te veel vermogen. Moet in tweede versnelling starten om te veel wielspin te voorkomen. Maar is wel zo aardig om na z’n race nog een heel klein showtje te geven. De helft van de deelnemers zijn de bouwers zelf, die iedere hun eigen bekendheid geniet. Zo trapt Wrenchmonkee Per Nielsen z’n H2 persoonlijk aan. De andere helft zijn bekenden in de scene en ervaren rot, ook al zien ze er nog zo lief en sexy uit in hun strak gesneden outfits. De regels zijn simpel: kom je voor het eerst (die dag) aan de start, dan krijg je eerst een proefrun en daarna race je voor ’t echie. Dat gaat zo door totdat iedereen is geweest en daarna begint de knock-out: elke winnaar mag blijven en rijdt tegen een andere winnaar, totdat er nog maar twee overblijven. De nummers drie en vier strijden ook tegen elkaar om de derde plaats en zo vult het programma zich vanzelf met steeds spectaculairder wordende races. En ja, soms komt het zo voor dat je na twee sprints alweer mag omkleden, wereldkampioen of niet, maar ook dat hoort er gewoon bij.
Oorverdovend en opzwepend
Maar hoe serieus het wordt genomen! Op de tweehonderd meter ziet het publiek nagenoeg elke motor die tentoongesteld werd aan de start verschijnen. Van de genoemde BMW’s tot al het geweld wat er op twee wielen past, inclusief turbo, compressor, Lachgasinjectie of paar kilowatt elektriciteit en tegelijkertijd met zo min mogelijk demping, want herrie maken móet en zál. Oorverdovend maar opzwepend, blijkt dat een beetje boxermotor minstens zoveel kabaal kan maken als een V-twin met willekeurige blokhoek.
Het was ooit een MT09. Toen ging TW Steel er mee aan de haal. De viercilinders zijn overduidelijk in de minderheid, de Japanners eveneens. Dit is Duitsland, dus zijn de Duitsers in ruime meerderheid, gevolgd door Amerika en Italië en met ruime afstand door de Oriënt. En alles kan rekenen op een even enthousiast publiek, al is het toch wel een kleine opluchting dat de enige elektrische deelnemer het nét nog aflegt tegen een eerlijke benzinemotor. De eer van de fossiele brandstof is nog een jaartje langer gered.
Na een lange dag vol sprintgeweld verplaatst het feest zich naar het hoofdpodium, waar na een aantal prijsuitreikingen een band het roer overneemt. We zijn nog steeds in Duitsland, dus aan bier en eenvoudige snacks geen gebrek en het feest duurt nog tot diep in de nacht. Nou is er voor de bezoekers die geen slaapplek geregeld hebben ruimte om te kamperen, maar dat is dus vlak achter datzelfde podium. Scheelt je een klein half uurtje reistijd, maar of dat opweegt tegen de decibellen… 
Hee, daar heb je dat ligbed weer!ik heb het niet uitgezocht. Gelukkig is er voor de zondag eenzelfde programma gepland, dus wie weet zou je kunnen uitslapen. Denk het eerlijk gezegd niet, ook dan worden er weer voldoende bezoekers verwacht en die komen niet allemaal pas na de lunch…
Hoewel ik zondag nog wel even terugkeer ‘omdat ik er toch ben’, is de voorspelling helaas bewaarheid: het regent. Niet hard, maar hard genoeg voor een streep door de sprints en sowieso voor een buitenfestijn. Overal zijn mensen hun tentje aan het inpakken, hoewel er nog een volle dag Glemseck op het plan staat. Ik wil de heenreis compenseren en kies dus ook voor een vroege afvaart, zodat ik met de Tomtom op kronkelwegen alsnog voor het donker thuis kan zijn.
'Best of Show', zowel de BMW als Amélie Mooseder, naar onze bescheiden mening
Dat lukt redelijk. De regen is – spijtig genoeg voor de organisatie natuurlijk- echt lokaal, dus behalve een flink lagere temperatuur is het eigenlijk best lekker rijden. Nou ja, het was leuker geweest als de lak van de tank minder dik was geweest of de magneten 
'Hoe personaliseer ik mijn Scrambler' les één. Hier heb je een hamervan die tanktas hun kracht hadden behouden, maar verder heb ik er niet al te veel last van.
Toch vind ik het bij de volgende tankstop wel oké. Een verwachte eindtijd van half 12 vind ik wat overdreven, dus ik schakel over op ‘snelweg vermijden’. Dit is Duitsland, dus dat is nog leuk zat. En dat blijkt ook deze keer weer; wel een stuk sneller, maar nog steeds slingerend genoeg. Als ik bij een rood licht word bijgehaald door een paar Duitse motorrijders die me vervolgens héél enthousiast achter zich willen laten, pik ik even aan. Als zij het hier kunnen, dan kan ik dat ook. En dat blijkt. Niks te traag, zo’n Z900. Zelfs niet achter een Speed Triple, Superduke en wat de anderen nog onder hun broek hebben. En als ze afslaan, rij ik gewoon verder op mijn route. Die voert me trouwens door Luxemburg, waar ik nog meer bochten aantref. Ik neem zelfs een keer een afslag te veel,
Don Leo doet het gewoon weer, voor het tweede jaar achtereen met dezelfde motor
Over stijl hoef je hem alvast niks meer te vertellen
Alleen is het toch net niet genoeg tegen deze twee Italianen. Ach, er is altijd volgende keer
omdat het kronkeltje op het display me gewoon té aantrekkelijk lijkt. En dat klopt dan ook. In het volgende dorp omkeren, terug en m’n weg vervolgen, zo makkelijk is het.
Eenmaal in België moet ik opnieuw tanken en zet ik de snelwegen weer aan. Dat laatste stuk is weinig spannends aan en ik heb alweer genoeg uren in het zadel doorgebracht. Het is mooi geweest. Appje dat ik er aan kom, helm dicht, gas. Thuis. Wát een weekend…
Oh en Leo? Die heeft flink van zich afgebeten. Het verhaal is als volgt: Leo bouwt thuis in Overasselt ook wel eens een special en sommige daarvan worden opgepikt door mensen op belangrijke plaatsen. Zo is zijn ‘Kind of Blue’ al eens te gast geweest bij de World Ducati Week en heeft ook ooit eens in het Duitse MO magazine gestaan. Omdat dat blad heel veel te zeggen heeft bij de organisatie, kreeg Leo in 2017 een uitnodiging om te komen sprinten, met bekend gevolg. Omdat hij dat gewonnen heeft, is hij dit jaar terug om zijn titel te verdedigen en dat is lang, heel lang goed gegaan. Op z’n gebruikelijke ijskoude wijze wist Leo bijna alle concurrenten naar huis te rijden. Bijna. Maar omdat hij wel bij de laatste vier zat, mocht hij alsnog strijden om de laatste podiumplaats en met succes. Opnieuw gaat er een bokaal mee naar huis, alleen is het nu een iets kleinere. Het feest is er niet minder van, pas als de band is uitgespeeld vertrekt het gezelschap naar het hotel. De volgende morgen is het rustig aan de ontbijttafel… Dit was Glemseck 101 voor dit jaar, op naar de volgende.
In beeld
Een evenement als Glemseck 101 is het walhalla voor elke fotograaf. Vincent heeft zich uitgeleefd en we hebben 't fraaiste nog eens voor je op een rij gezet...
Probeer met zo'n startster nog maar eens je koppie erbij te houden
Oef, nóg meer details! Uw fotograaf in beeld... en respect voor klassiekers is er ook. Of een vet verbouwde Gladius op de Suzukistand
Eh? Ja ach, als je weet hoeveel power er in die grasbaanracers zit, kun je nog best verzinnen dat dat gaat werken op 200 meter
Kom je helemaal uit Australië overgevlogen, moet je nog aan de bak ook....
Ja, die collega's worden er ook niet slechter van
Iemand m'n marshmallows gezien?
'Het juiste plaatje' kennen ze hier wel...
Althans, bijna iedereen. Maar er is altijd wel een historische BMW die het weer goed maakt
Of dit dan? Waanzinnige 'replica', zomaar achteloos neergezet. In het tankje rechts past net genoeg benzine voor twee keer sprinten
Chris Pfeiffer legt zwarte streep
