|
Het hoge woord moet er maar eens uit: ik ben een watje.
Ik ben een watje...
Nee, ik rij niet op een 50cc koffiemolen of zo, maar gewoon op `echte` motorfietsen. Ze vallen echter niet in de categorie powerbikes, en dan hoor je er tegenwoordig niet helemaal meer bij. Dat werd wel duidelijk tijdens een lokaal motortreffen, toen ik voor het eerst met mijn nieuwe Kawasaki ZR-7S aan kwam rijden. "Goh wat schattig, zo`n opgeleukte Zephyr, kan het nog een beetje meekomen in de file?". De meewarige blikken gingen weliswaar vergezeld van een knipoog (geintje hoor, we vinden `m best wel leuk), maar dat mijn goedmoedige Kawa niet geheel aan het huidige modebeeld voldeed was zonneklaar.
Alleen de eigenaar van een oogstrelende gele Ducati (waarvan het type mij even ontschoten is) onthield zich van commentaar. Dat had ik overigens ook niet van hem verwacht. Het is een toffe peer, maar geen prater. Verder is zijn mening over motorfietsen uit het verre oosten genoegzaam bekend - het stickertje op zijn voorspatbord, waarop een klein mannetje zijn urine rondsproeit op het woord `Japan`, laat aan duidelijkheid niets te wensen over.
Toen ik er voor het dagelijkse woon-werk en toekomstige pekelverkeer een ER-5 bijkocht, was het hek pas echt van de dam. Opmerkingen als "He mijn ouwe lesbak! Je hebt toch wel die blauwe `L` van het kenteken afgetrokken hoop ik?" en "Zin in een wedstrijdje met mijn Fiat Panda?" waren mijn deel. Ach, het is heerlijke humor, en ik zou het voor geen goud willen missen.
Inderdaad, ik ben niet zo`n snelheidsfreak. Ik heb op de motor nog nooit een boete gekregen voor te snel rijden. Ik pak geen klaverbladje voor de lol, en op circuits zul je me ook niet snel zien. Nee, af en toe zo`n 600 km toeren in het weekend, en elke dag 110 kilometer woon-werk verkeer. Weer of geen weer. Hoewel geen 100% garantie voor een ongevallen-vrij leven, is mijn rijstijl er op gericht om heelhuids aan te komen. Een paar minuten tijdwinst, door middel van `bijzondere verrichtingen` tussen de linkerbaan en de vangrail, is aan mij niet besteed. Nou, dan ben ik maar een watje. Een doetje. Whatever.
Afgelopen week betrapte ik de Ducati-eigenaar toch nog op het inspecteren van mijn ZR-7S. Kennelijk in de veronderstelling dat iedereen nog binnen aan zijn biertje zat, liet hij daarbij een harde scheet. "Zo, heb je je stem weer terug?" riep ik enthousiast. "Ehmmm, uhh, sorry" hakkelde hij, terwijl zijn gezicht rood aanliep. "Ik stond even naar je fiets te kijken. Eigenlijk best een leuk ding". Er is dus nog hoop.
Hans van Rijsse
Motorfreaks biedt haar lezers de mogelijkheid inhoudelijk te reageren op geselecteerde redactionele stukken. Deze reacties vertegenwoordigen de standpunten en meningen van de lezers die ze plaatsten. Voor reageren op artikelen gelden huisregels. Deze regels zijn hier te vinden.
|
