|
Geschreven door - -
|
|
vrijdag 11 maart 2005 |
|
Pagina 4 van 6
Gravin van Buren Toen de eerste foto"s van de motor bij onze redactie binnenkwamen, moest ik nogal ermmm....wennen aan het uiterlijk van de nieuwe R1200ST. De kolossaal ogende koplamp, de vreemd gevormde stroomlijn en dito kuipruit. Moest dit nou de nieuwe Sport-Tourder van BMW worden? Het is opmerkelijk hoe anders de motor in het echt oogt. Niet alleen komen de lijnen in werkelijkheid veel beter tot hun recht, maar tevens had BMW voor de introductie naast de grijs-grauwe ook de donkerrode (of zoals BMW het noemt: Piermont Red Metallic) uitvoering uit de kast getrokken die naar mijn persoonlijke smaak absoluut de mooiere is. Terwijl de motor netjes wordt opgewarmd, neem ik vlug de tijd om het instrumentarium in mij op te nemen. Analoge snelheidsmeter en toerenteller in combinatie met een digitaal display, dat is waar je bij deze R1200ST naar kijkt. De persmap weet ons te vertellen dat het boordnet (zoals dat dan in mooie termen heet) is uitgevoerd met SWS, ofwel Single Wire System, hetgeen zoveel betekent als: alle informatie wordt over één kabel richting boordcomputer gestuurd. (Die uit veiligheidsoverwegingen dan wel weer dubbel is uitgevoerd.) Het digitale display omvat olietemperatuur, tankinhoud, actieradius, versnelling en last but not least het klokje. Weten we dat ook weer. In vrijstand verraadt enkel een dot gas dat er een boxermotor onder m"n kont loopt te pruttelen; de motor gaat namelijk direct kantelen. Nu is dat op zich geen probleem, omdat het a) inherent is aan de positie van het motorblok (dat in de langsrichting is gemonteerd) en b) het tijdens het rijden nauwelijks nog opvalt. Dat BMW ergonomie hoog in het vaandel heeft staan is ook bij deze R1200ST overduidelijk te merken. De motor zit voor mij als gegoten, alles zit precies daar waar je het wilt hebben. , En het mooie is nog dat zowel het stuur als het zadel in hoogte verstelbaar zijn, mocht het toch niet helemaal naar wens zitten. Wegrijden met de Beemer is dan ook een fluitje van een cent, alsof je "m al jaren hebt. Het lijkt wel een Honda, zo goed. Onder een dreigend wolkendek rijden we door de streek van Flipje en het duurt niet lang voordat de eerste regendruppels naar beneden komen. Nu ben ik niet bepaald een regenrijder, maar de R1200ST voelt zo vertrouwd aan dat ik me ditmaal niet aan de regen stoor. Daarbij moet ik wel aantekenen dat de introductie op steenworp afstand van mijn woonplaats en voor mij dus op bekend terrein was. Korte bochten, lange bochten, droog of nat, zolang het niet al te sportief eraan toe gaat, geeft de R1200ST geen krimp. Een enkele keer bij een terugschakelactie in de bocht liet de achterkant van zich horen en zette een stap opzij, maar dat kan ook aan het natte wegdek hebben gelegen.
|
maar tevens had BMW voor de introductie naast de grijs-grauwe ook de donkerrode (of zoals BMW het noemt: Piermont Red Metallic) uitvoering uit de kast getrokken die naar mijn persoonlijke smaak absoluut de mooiere is. Terwijl de motor netjes wordt opgewarmd, neem ik vlug de tijd om het instrumentarium in mij op te nemen. Analoge snelheidsmeter en toerenteller in combinatie met een digitaal display, dat is waar je bij deze R1200ST naar kijkt. De persmap weet ons te vertellen dat het boordnet (zoals dat dan in mooie termen heet) is uitgevoerd met SWS, ofwel Single Wire System, hetgeen zoveel betekent als: alle informatie wordt over één kabel richting boordcomputer gestuurd. (Die uit veiligheidsoverwegingen dan wel weer dubbel is uitgevoerd.) Het digitale display omvat olietemperatuur, tankinhoud, actieradius, versnelling en last but not least het klokje. Weten we dat ook weer. In vrijstand verraadt enkel een dot gas dat er een boxermotor onder m"n kont loopt te pruttelen; de motor gaat namelijk direct kantelen. Nu is dat op zich geen probleem, omdat het a) inherent is aan de positie van het motorblok (dat in de langsrichting is gemonteerd) en b) het tijdens het rijden nauwelijks nog opvalt. Dat BMW ergonomie hoog in het vaandel heeft staan is ook bij deze R1200ST overduidelijk te merken. De motor zit voor mij als gegoten, alles zit precies daar waar je het wilt hebben. ,
En het mooie is nog dat zowel het stuur als het zadel in hoogte verstelbaar zijn, mocht het toch niet helemaal naar wens zitten. Wegrijden met de Beemer is dan ook een fluitje van een cent, alsof je "m al jaren hebt. Het lijkt wel een Honda, zo goed. Onder een dreigend wolkendek rijden we door de streek van Flipje en het duurt niet lang voordat de eerste regendruppels naar beneden komen. Nu ben ik niet bepaald een regenrijder, maar de R1200ST voelt zo vertrouwd aan dat ik me ditmaal niet aan de regen stoor. Daarbij moet ik wel aantekenen dat de introductie op steenworp afstand van mijn woonplaats en voor mij dus op bekend terrein was. Korte bochten, lange bochten, droog of nat, zolang het niet al te sportief eraan toe gaat, geeft de R1200ST geen krimp. Een enkele keer bij een terugschakelactie in de bocht liet de achterkant van zich horen en zette een stap opzij, maar dat kan ook aan het natte wegdek hebben gelegen.